اين ميله هاي نازک


براي آن قلب تپنده ي غمگين


مانند تارهاي سازيست که


با هر ضربه اي بالهاي کوچک و رنگينش ،

نغمه هاي شاد پرواز را مي نوازد . . .


نه ! پرواز را نمي توان فراموش کرد....

 


 

با قلبي پر از امید نوشته شد توسط سیمرغ آواره در تاريخ 87/10/03 به زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت...هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است